söz birliği yapmışlar.Eve gelir gelmez bir babama, bir de bana baralgin yaptım.Babam şaşırdı!
“Kendine neden yaptın?”
“Benim de böbreğim sancılandı, ondan,” dedim.
“Derhal hastaneye dön,hemşirenin başını belaya sokma! Biz sana Filiz’i getiririz,” dedi.
Hastaneye geri döndüm.Hemşire:
“Çabuk döndün,” dedi. “Yoksa gitmişler mi?”
“Hayır,” dedim ve böbrek sancılarımızı anlattım.
“Gülsem miüzülsem mi bilemiyorum,” dedi.
Ameliyat yerimi kontrol etti, ilaçlarımı verdi, bana geri döndüğüm için teşekkür etti.
O gece geçmek bilmiyordu.Ara sıra tavandaki demir rayları sayıyordum, tam tamına 15 tane.Biraz sonra gözüm yine onlara takılıyor, bilinçaltım tekrar sayıyordu, yine 15 tane.O gece bana yıllar gibi uzun geldi.Sabah vizitesine doktor ve hemşire geldi, pansuman yapıldı. İçimden,inşallah taburcu eder, diye düşünürken;
“İki gün sonra taburcu edelim,” dedi.
Bu şansımı da kaybetmiştim.
O gün öğlenden sonra annem ve Filiz beni ziyarete geldiler.Sevinçle üzüntünün ruhumun arenasında çarpıştığı hislerle onlara sarıldım.Doya doya Filiz’in yüzüne baktım.Sanki ilk defa görüyordum.Yüzünün her hatlarını, mavi gözlerini,sağ gözündeki kahverengi beneğini resim çizer gibi gözlerim süzüyordu.Bir an olsun gözlerim yüzünden ayrılmak istemiyordu.Aramıza sekiz yüz elli km’lik bir