Sazlar çalındı, sözler söylendi.Sıra,“Sen Kimseyi sevemezsin,Sevmeyeceksin”e geldi.Kamuran çalmaya başladı, Kadri Bey tempo tutuyor. Doğan Baba’nın içi içine sığmıyor, çok mutlu görünüyordu.Şarkı bittikten sonra Kadri Bey, bazı rötuşlar yaptı.Bir daha geçtik.Dört dörtlük oldu.İşte bir şarkı, böyle karşılıksız bir aşktan doğmuştu.
Filiz ikinci çocuğumuza hamile idi. Eve geldim.
“Bugün kendimi iyi hissetmiyorum,galiba doğumum yaklaştı,” dedi.
Ramazanın son günleriydi.Saat 02’de beni kaldırdı.
“Kalk, hastaneye gidiyoruz!”
Apar topar üstümü giydim.Revire telefon ettim:
“Ambulansı hazırlayın, ebeyi de yanınıza alın. Kasımpaşa Deniz Hastanesine gideceğiz.Eşim doğum yapmak üzere.”
On beş-yirmi dakika sonra ambulans geldi.Üsküdar’a geldik.Araba vapuru yeni kalkmıştı.O zaman köprüler yoktu.İkinci vapuru beklemeliydik.Bu arada biz bir yerde sahur yemeği yedik.
Ambulanstaki eşimin sancıları sıklaştı.Şartlanmışız,hiç aklımıza Zeynep KâmilHastanesi gelmedi.Neyse zar zor bizim hastaneye yetiştik.Filiz’i hemen doğumhaneye aldılar, ben kayıtları yaptım, içeri girdim.
“Bir oğlun oldu,” dediler.Çocuğu kucağıma verdiler.
“Eşim nasıl?” dedim.