“Hemen yarın, ablanlarda, saat 15’te buluşalım,” dedim ve buluştuk.
Hanımefendi, oturmasını kalkmasını bilen, güzel bir kız.Hani biz de Karslıyız, kanımız hemen kaynadı.Hayırlı uğurlu olur inşallah, dedik.
“Düğün nerde, nasıl olacak?” dedim.
“Biz kendi aramızda hallettik,” dedi.
“Ooo!Evladım hiç böyle şey olurmu? Ailesinden gidip istemeliyiz.Adetler, töreler var.Bu kızı ailesine niye mahcup edeceksin? Bakü’ye gider isteriz, uygun görürlerse nişan yapar, döneriz.”
Alpay çok sevindi.
“Ben uçak biletlerini alır, oteli ayarlar size bildiririm,” dedi.
Şubat 2016’da Bakü’ye gittik.Çok güzel bir otele yerleştik.Biraz dinlendik.Akşamüstü Nigarların evine geldik.Mütevazı bir evde bizi muhabbetle karşıladılar.Salonun ortasına bir masa donatmışlar, kuş sütü, kuru üzüm, her şey var. Biraz hoş beşten sonra bizi sofraya davet ettiler.Rahmetli annesi Gülkız, biraz rahatsız olmasına rağmen o da soframızda, ailenin büyüğü olarak tam karşımızda oturuyordu.Ara sırabaşörtüsü arkaya kaydığında Nigar’ın büyük ağabeyi severek düzeltiyordu.Bu hareket benim için çok önem taşıdı.Büyüğüne saygı sevgi gösteren evlatları vardı.
Bize önce çay ikram ettiler,çay içerken bende Allah’ın emri Peygamber’in kavli ile Nigar’ı anasından istedim.Onlarda kabul ettiler. Sonra şirin çay geldi.Bu kabul anlamına geliyormuş.O akşam yedik