Sevda, yüzüme baktı, yutkundu, gözlerinden yaşlar çağlayan gibi akıyordu.Ellerini yüzüne kapattı, hasta bekleme salonuna gitti.Hüngür hüngür ağladı.Kendisini teskin etmeye çalıştım, başarılı olamadım.Bir müddet sonra geldi:
“Ben iki günde hazırlarım,” dedi.
“Teknisyen Doğan Beyi çağıralım, o da aletleri söksün, paketlesin,” dedim.
Maliyeye gittim, kapanış muamelelerini yaptırdım.
Memur:
“Doktor Bey, bizi bırakıp nereye gidiyorsunuz?” dedi.Kendisine teşekkür ettim.
“Kısmet buraya kadarmış,” dedim.
Tabelacıyı çağırdım,meşhur DİŞ HEKİMİ CEMİL ALTAY tabelasını indirttim.Artık duvarda ben yoktum.Bu şehirde Diş Hekimi Cemil Altay da yoktu.Benden sonra köyden kentten gelen insanlar bakacaklar tabela yok:“Doktorumuz bizi terk etmiş!” diyecekler.
Geriye kalan hastalarımı arkadaşımın muayenehanesinde bitirdim. Sonra emektar daktilomun başına oturdum AK KARAköşemde sevgili İskenderunlulara ve bütün hastalarıma veda mesajı yazdım.Gazeteye gittim,yazarçizer arkadaşlarımla vedalaştım.
Doğan Usta geldi.O da üzgündü.
“Doktorum, bizi bırakıp gitmene gönlüm razı değil.Bu millet de razı değil.Hepimizi öksüz bırakıyorsun