“Siz artık karşılamayın, ben her hasta gibi randevularıma geleyim,” dedi.
Bu arada Bedrettin Paşa ile samimiyetimiz ilerledi.Zamanın memleket meselelerini konuşmaya başladık.Artık arkadaş olmuştuk. Sohbete dalıyorduk, hastalar bekliyordu.Kendi kendime dedim ki, muayenehanede devam edeyim, son saate randevu vereyim, buradaki işlerde normale dönsün.Lisanı münasiple;
“Paşam, buralara kadar zahmet etmeseniz, benim muayenehanemi de burası gibi düşünseniz, işleri daha çabuk bitiririz.Sizde mesainizden olmazsınız!”
“Çok iyi olur,” dedi.
Adresi emir subayına verip yolcu ettim.
Birkaç ay içinde dişlerinin bir kısmını çektim.En iyi protez yapılan yerlerde dişlerini yaptırdım.Bu gidiş gelişlerde memleketin durumunu konuşuyor, kendi çapımızda siyaset yapıyorduk.
“Senin fikirlerinden çok yararlandım.Bende senin gibi düşünüyorum,” dedi.
Böylece arkadaş olduk.Ara sıra beni yemeğe çağırırdı, sohbetlerimiz orada da devam ederdi.Yıllar sonra Seksen İhtilali’nde onun beş kişiden biri olacağını tahmin edemezdim.
Fakülteden mezun olduktan sonra o yıllarda askeri hekimlere muayenehane açmaları yasaktı.Biz de diğer subaylar gibi boş zamanlarımızda spor yapıyor, oyun oynuyorduk.Briç oyunumu orada ilerletmiştim.