eve getirir, tezek yapardık.At dışkıları kuruyunca zemin yumuşak olurdu, Jimnastik minderi gibi. Üstünde korkmadan takla, ters perende atardık…
BABAM MEMUR OLUYOR
Bir gün babam eve geldi:
“Artık kunduracılık yapmayacağım,” dedi.
Bir an o küçücük canımla aç kalacağımızı, babamın bana harçlık veremeyeceğini düşündüm.Hepimiz şaşkın şaşkın babamın yüzüne baktık!O, gülümsemeye başladı:
“Artık devlet memuru oldum,Devlet Demir Yollarında çalışacağım.Her ay maaş alacağım.Lojmanda oturacağız.Daha iyi şartlarda yaşayacağız,” dedi.
Otek odamızı birdenbire büyük bir sevinç kapladı.O zaman bunun ne anlama geldiğini pek anlamamıştım.Mahallemdeki arkadaşlarımdan, çok sevdiğim amcamdan ve amcamın atlarından ayrılmak istemiyordum.Babamın aldığı bu kararın ne kadar doğru olduğunu, bu memuriyet hayatının sınıf atlamanın ilk basamağı olduğunu yıllar sonra anlayacaktım.
Sarıkamış-Horasan İstasyonları arasında dar hat treni işlerdi. Erzurum’dan gelen geniş hat treni Horasan’da biter, yolcular dar hat trenine binerdi. Sonra Sarıkamış’ta iner, Ruslardan kalma geniş hat trenine binerlerdi. Babam işte bu dar hat tren yollarında yol bekçisi unvanı ile çalışmaya başlamıştı.